หญิงวัย57 ป่วยติดเตียง 3 ปี ดีใจกลับมาเดินได้ หลังฉีดวัคซีนเข็ม2 ด้านหมอเผยยังไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าวัคซีนมีผลทำให้เดินได้ แต่ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะกำลังใจของผู้ป่วยเอง
เกาะติดข่าว กดติดตาม ข่าวสด
วันที่ 30 พ.ย. 64 เจ้าหน้าที่จากโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพ ต.หนองเขว้า อ.ท่าตะโก จ.นครสวรรค์ และชาวบ้าน เข้ามาร่วมแสดงความยินดีกับนางงาม เทพารักษ์ อายุ 57 ปี น้ำหนัก 103 กก. ผู้ป่วยติดเตียงมากประมาณ 3 ปี เนื่องจากเกิดอุบัติเหตุรถจักรยานล้มและยังเป็นผู้ป่วยเบาหวานและความดันสูง จนไม่สามารถลุกเดินหรือนั่งได้ จะกินจะนอนต้องคว่ำหน้าค่อย ๆ คลาน ไป และลุกนั่งเมื่อไหร่ ก็จะเกิดอาการคล้ายไฟช็อตที่แผ่นหลัง จนรัฐบาบลต้องออกบัตรให้เป็นผู้พิการ
แต่ปรากฏว่า เมื่อปลายเดือนตุลาคมที่ผ่านมา ได้ไปฉีดวัคซีนเข็ม 2 แบบไขว้ แล้วหลังจากนั้น ทำให้รู้สึกอยากจะลุกขึ้นเดิน จนค่อย ๆ พยายามมา 10 กว่าวัน จึงลุกขึ้นเดินได้ตามปกติ ทำให้รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก ไม่คาดคิดว่าชาตินี้จะได้กลับมาใช้ชีวิตเหมือนเดิมอีก
นางงาม กล่าวว่า ระหว่างที่ป่วยมา 3 ปีนั้น ตนไม่เคยจะคิดพึ่งพาสิ่งศักดิ์สิทธิ์แต่อย่างใด แต่ก็นึกน้อยใจว่าทำไมต้องโชคร้ายขนาดนั้น พอกลับมาเดินได้ใช้ชีวิตเหมือนเดิม ก็เชื่อโดยส่วนตัวว่า เกิดจาการฉีดวัคซีนโควิด 2เข็มแบบไขว้ โดยเข็มแรกฉีดซิโนแวค เมื่อเดือนกลางเดือนกันยา และเข็ม 2 แอสตร้าฯ เมื่อกลางเดือนตุลาคม เพราะทำให้กล้ามเนื้อขาที่เคยแข็ง งอไม่ได้ กลับมาอ่อนและยืดหยุ่นได้ ตนจึงต้องขอขอบคุณเจ้าหน้าที่จากโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลหนองเขว้า ที่ดูแลเอาใจใส่ และเกลี่ยกล่อมให้ตนไปฉีกวัคซีนจนได้ เพราะที่ผ่านมาตนกลัวเรื่องฉีดวัคซีนเป็นอย่างมาก
ด้าน นางสาวทิพวรรณ อินทร์คำ อสม.ประจำหมู่ที่ 5 กล่าวว่า ตนและเพื่อน ๆ อสม.ต้องดูแล ผู้ป่วยรายนี้ เป็นพิเศษ มากเกือบ 3 ปี ไม่ว่าจะพาไปรักษาพยาลหรือตามหมอนัด ก็ต้องให้นางงามนอนหลังรถกระบะพาเดินทางไป เพราะไม่สามารถนั่งเบาะตามปกติหรือวิลแชร์ได้ ประกอบกับที่ผ่านมา ได้มีการรณรงค์ให้ฉีดวัคซีน ป้องกันโรคโควิดมาอย่างต่อเนื่อง ก็พยายามเกลี้ยกล่อมให้นางงามฉีดวัคซีน มาตลอด จนได้มาฉีดครบ 2 เข็มเมื่อเดือนตุลาคมที่ผ่านมา พวกตนและเจ้าหน้าที่รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก ที่เห็นนางงามกลับมาใช้ชีวิตได้ตามเดิม
จากการสอบถาม ผู้อำนวยการโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลหนองเขว้า อำเภอท่าตะโก เจ้าหน้าที่ให้ข้อมูลว่า ยังไม่สามารถพิสูจน์ ได้ว่าวัคซีนมีผลทำให้ผู้ป่วยเดินได้ แต่ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะกำลังใจ ของผู้ป่วยเอง ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่น่าดีใจต่อผู้ป่วยและครอบครัว
